Διακήρυξη Δικαιωμάτων για την Ψυχική Υγεία

Διακήρυξη Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων 

για την Ψυχική Υγεία

Όλοι οι οργανισμοί ανθρωπίνων δικαιωμάτων δημιουργούν κώδικες με βάση τους οποίους ευθυγραμμίζουν τους σκοπούς και δραστηριότητες τους. Στη Διακήρυξη Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για την Ψυχική Υγεία διατυπώνονται οι καθοδηγητικές αρχές και σκοποί της Επιτροπής Πολιτών για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα (CCHR).

A. Το δικαίωμα ενός ατόμου να συναινεί μετά από πλήρη πληροφόρηση, που περιλαμβάνει:

1. Τα επιστημονικά/ιατρικά τεστ που επιβεβαιώνουν οποιαδήποτε αναφερόμενη διάγνωση ψυχικής διαταραχής.

2. Πλήρη παρουσίαση όλων των κινδύνων οποιουδήποτε προτεινόμενου φαρμάκου ή «θεραπείας».

3. Το δικαίωμα πλήρους ενημέρωσης για όλες τις διαθέσιμες ιατρικές θεραπείες οι οποίες δεν περιλαμβάνουν την παροχή ψυχιατρικών φαρμάκων ή παροχή ψυχιατρικής θεραπείας.

4.Το δικαίωμα της άρνησης οποιασδήποτε αγωγής που ο ασθενής θεωρεί επιζήμια.

Β.        Σε κανένα άτομο δε θα δίδεται ψυχιατρική ή ψυχολογική αγωγή ενάντια στη θέλησή του.

Γ.         Σε κανένα άτομο, άνδρα, γυναίκα ή παιδί δε μπορεί να αρνηθεί κανείς την προσωπική του ελευθερία εξαιτίας ισχυριζόμενης ψυχικής ασθένειας, χωρίς μια έντιμη δίκη από μη ειδικούς και με κατάλληλη νομική αντιπροσώπευση.

Δ.        Κανένα άτομο δε θα γίνεται δεκτό ούτε θα κρατείται σε ψυχιατρικό ίδρυμα, νοσοκομείο ή εγκατάσταση λόγω των θρησκευτικών, πολιτικών ή πολιτιστικών του πεποιθήσεων και πρακτικών.

Ε.        Κάθε ασθενής έχει:

  

1. Το δικαίωμα να τον μεταχειρίζονται με αξιοπρέπεια ως ένα ανθρώπινο ον. 

2. Το δικαίωμα σε νοσοκομειακές παροχές χωρίς διάκριση ως προς τη φυλή, το χρώμα, το φύλο, τη γλώσσα, τη θρησκεία, την πολιτική άποψη, την κοινωνική καταγωγή ή κατάσταση βάσει της γέννησης ή της ιδιοκτησίας.

3. Το δικαίωμα να έχει πλήρη σωματική και κλινική εξέταση από έναν ικανό, επίσημο γενικό ιατρό της εκλογής του για να διασφαλιστεί ότι η ψυχική του κατάσταση δεν προκαλείται από οποιαδήποτε μη ανιχνευμένη και μη θεραπευμένη σωματική ασθένεια, τραυματισμό ή δυσλειτουργία και το δικαίωμα να αναζητήσει μια δεύτερη ιατρική γνωμάτευση της δικής του επιλογής .

4.Το δικαίωμα να έχει πρόσβαση σε πλήρως εξοπλισμένες ιατρικές εγκαταστάσεις και σε κατάλληλα εκπαιδευμένο ιατρικό προσωπικό σε νοσοκομεία έτσι ώστε να μπορούν να γίνουν σωστές σωματικές και κλινικές εξετάσεις..

5.Το δικαίωμα να επιλέγει το είδος ή τον τύπο θεραπείας που θα χρησιμοποιηθεί και το δικαίωμα να το συζητήσει αυτό με έναν γενικό ιατρό, θεραπευτή ή ιερωμένο της επιλογής του.

6. Το δικαίωμα να του γνωστοποιούνται όλες οι παρενέργειες οποιασδήποτε αγωγής ξεκάθαρα και με τρόπο κατανοητό στον ασθενή εγγράφως και στη μητρική γλώσσα του ασθενή.

7.Το δικαίωμα να δέχεται ή να αρνείται θεραπεία και, ιδιαιτέρως, το δικαίωμα να αρνείται θεραπεία με στείρωση, ηλεκτροσόκ, σοκ ινσουλίνης, λοβοτομή (ή οποιαδήποτε άλλη ψυχοχειρουργική επέμβαση εγκεφάλου), θεραπεία του εθισμού με τη δημιουργία απέχθειας, ναρκοθεραπεία, θεραπεία βαθέως ύπνου και οποιαδήποτε φάρμακα που παράγουν ανεπιθύμητες παρενέργειες.

8. Το δικαίωμα να υποβάλει επισήμως παράπονα, χωρίς αντίποινα σ’ ένα ανεξάρτητο συμβούλιο, το οποίο θα αποτελείται από μη ψυχιατρικό προσωπικό, δικηγόρους και απλούς ανθρώπους. Τα παράπονα μπορούν να περιλαμβάνουν κάθε βασανιστική, εγκληματική, απάνθρωπη ή υποβιβαστική μεταχείριση ή τιμωρία που έχει δεχθεί το άτομο ενόσω βρισκόταν υπό ψυχιατρική φροντίδα.

9. Το δικαίωμα να έχει ιδιωτική συμβούλευση από νομικό σύμβουλο και να αναλαμβάνει νομική δράση.

10. Το δικαίωμα να του χορηγείται εξιτήριο οποιαδήποτε στιγμή και  χωρίς περιορισμό, όταν δεν έχει διαπράξει κάποιο αδίκημα.

11. Το δικαίωμα να διαχειρίζεται την ιδιοκτησία και τα  θέματά του με ένα νομικό σύμβουλο, αν είναι αναγκαίο, ή, εάν κριθεί ανίκανος από δικαστήριο, να έχει έναν εκτελεστή διορισμένο από την Πολιτεία για τη διαχείριση τέτοιων θεμάτων, μέχρις ότου κριθεί ικανός. Ο εν λόγω εκτελεστής είναι υπόλογος προς τον πλησιέστερο συγγενή του ασθενή ή προς το νομικό σύμβουλο ή τον κηδεμόνα.

12. Το δικαίωμα να βλέπει και να ελέγχει τον ιατρικό του φάκελο και να αναλαμβάνει νομική δράση αναφορικά με οποιαδήποτε ψευδή πληροφορία περιεχόμενη σ’ αυτό, η οποία μπορεί να ζημιώσει την υπόληψή του.

13. Το δικαίωμα να αναλαμβάνει ποινική δράση με την πλήρη συνδρομή των εισαγγελικών αρχών εναντίον οποιουδήποτε ψυχιάτρου, ψυχολόγου ή προσωπικού νοσοκομείου για οποιαδήποτε κατάχρηση, εσφαλμένη φυλάκιση, βιαιοπραγία, σεξουαλική κατάχρηση ή βιασμό, ή οποιαδήποτε παραβίαση νόμου περί ψυχικής υγείας ή άλλου. Και το δικαίωμα σε έναν νόμο για την ψυχική υγεία , που δεν καλύπτει ή τροποποιεί τις ποινές για εγκληματική, καταχρηστική ή αμελή μεταχείριση ασθενών που έχει διαπραχθεί από οποιοδήποτε ψυχίατρο, ψυχολόγο ή προσωπικό νοσοκομείου.

14. Το δικαίωμα να μηνύει ψυχιάτρους, τους συλλόγους και τις σχολές τους, το ίδρυμα ή το προσωπικό για παράνομη κράτηση, ψευδείς αναφορές ή ζημιογόνο θεραπεία.

15. Το δικαίωμα να εργαστεί ή να αρνηθεί εργασία και το δικαίωμα να λαμβάνει  δίκαιη αμοιβή σε κλίμακα αμοιβών συγκρίσιμη με τις κρατικές ή συλλογικές συμβάσεις εργασίας για παρόμοια εργασία, για οποιαδήποτε εργασία που εκτελείται  ενόσω βρίσκεται στο νοσοκομείο.

16.  Το δικαίωμα για εκπαίδευση και εξειδίκευση ώστε να είναι ικανός να κερδίσει  τη ζωή του όταν εξέλθει, και το δικαίωμα επιλογής στο είδος της εκπαίδευσης ή εξειδίκευσης που θα λάβει.

17.   Το δικαίωμα να δέχεται επισκέπτες και έναν ιερέα του θρησκεύματός του.

18.   Το δικαίωμα να κάνει και να δέχεται τηλεφωνικές κλήσεις και το δικαίωμα σε ιδιωτικό άβατο αναφορικά με όλη την προσωπική αλληλογραφία προς και από οποιονδήποτε.

19.   Το δικαίωμα να συνδέεται ή όχι με οποιαδήποτε ομάδα ή άτομο σε ένα ψυχιατρικό ίδρυμα, νοσοκομείο ή εγκατάσταση.

20.   Το δικαίωμα σε ασφαλές περιβάλλον, χωρίς να υπάρχουν στο περιβάλλον άτομα που έχουν τοποθετηθεί εκεί για ποινικούς λόγους.

21.     Το δικαίωμα να είναι μαζί με άλλους της ίδιας ηλικιακής ομάδας.

22.    Το δικαίωμα να φορά προσωπικό ρουχισμό, να έχει προσωπικά είδη και να έχει ένα ασφαλές μέρος, όπου να τα κρατάει.

23.    Το δικαίωμα σε καθημερινή σωματική άσκηση στο ύπαιθρο.

24.     Το δικαίωμα σε κατάλληλη δίαιτα και διατροφή και σε τρία γεύματα ημερησίως.

25.    Το δικαίωμα σε υγιεινές συνθήκες και όχι σε συνωστισμένες εγκαταστάσεις και το δικαίωμα σε επαρκή, αδιατάρακτο ελεύθερο χρόνο και ανάπαυση.

Μια προειδοποίηση σχετικά με τα αντικαταθλιπτικά για εγγύους και θηλάζουσες μητέρες

Μια συγκλονιστική ιστορία που που μπορεί να σώσει πολλούς μελλοντικούς γονείς από ανείπωτο πόνο.

Διαβάστε περισσότερα από τον ελληνικό τύπο:

Επικίνδυνα τα αντικαταθλιπτικά στην εγκυμοσύνη

"Τα μωρά που γεννήθηκαν από μητέρες, οι οποίες λάμβαναν τα αντικαταθλιπτικά νέου τύπου, όπως αποκαλούνται, κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης φαίνεται ότι διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο να έχουν μικρό βάρος και αναπνευστικά προβλήματα , σύμφωνα με μια νέα καναδική μελέτη." Περισσότερα ...

Τα αντικαταθλιπτικά στην εγκυμοσύνη βλάπτουν την καρδιά του παιδιού

Παιδιά που γεννήθηκαν από γυναίκες που έλαβαν αντικαταθλιπτικά στην αρχή της εγκυμοσύνης εμφανίζουν μικρό αλλά σημαντικά αυξημένο κίνδυνο να εμφανίσουν προβλήματα στην καρδιά τους, ανακοίνωσαν ερευνητές. Περισσότερα ...

Αντικαταθλιπτικά στην εγκυμοσύνη προκαλούν καρδιακές ανωμαλίες

Η λήψη αντικαταθλιπτικών φαρμάκων – όπως το Prozac - κατά τους πρώτους τρεις μήνες τις κύησης αυξάνει τις πιθανότητες καρδιακών ανωμαλιών στο βρέφος, εκτιμά νέα δανέζικη έρευνα. Περισσότερα...

ΧΑΣΤΟΥΚΙ ΣΤΟΝ ΙΠΠΟΚΡΑΤΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ

Η ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΔΙΝΕΙ ΧΑΣΤΟΥΚΙ ΣΤΟΝ ΙΠΠΟΚΡΑΤΗ - ΣΤΟ ΛΙΚΝΟ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ Η ΙΑΤΡΙΚΗ ΗΘΙΚΗ

ΟΙ ΥΠΟΣΤΗΡΙΚΤΕΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΟΝΤΑΙ!

ΑΘΗΝΑ: Χιλιάδες πολίτες άκουσαν τις φωνές διαμαρτυρίας των υποστηρικτών των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, στο κέντρο της Αθήνας, εναντίον στις βαρβαρότητες των ψυχιάτρων.

Η Επιτροπή Πολιτών για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα (Citizens Commission on Human Rights, CCHR) μαζί με υποστηρικτές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από την Γερμανία, Γαλλία, Αγγλία, Ουγκαρία, Δανία, Σλοβακία και το Ισραήλ, πραγματοποίησαν πορεία το Σάββατο 5 Σεπτεμβρίου 2009. Ξεκίνησαν από την πλατεία Συντάγματος με προορισμό το ξενοδοχείο Χίλτον όπου και πραγματοποιείται το παγκόσμιο συνέδριο της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας για την Πνευματική Υγεία.

Οι διαδηλωτές φώναζαν συνθήματα εναντίον των ηλεκτροσόκ, του στιγματισμού και της χορήγησης φαρμάκων στα παιδιά καθώς επίσης και του ακούσιου εγκλεισμού.

Αντίθετα με τον όρκο στον Ιπποκράτη «Πάνω από όλα, να μην κάνεις κακό», ο οποίος για πάνω από δυο χιλιάδες χρόνια έχει βάλει τους κανόνες ηθικής για εκατομμύρια γιατρούς σε όλο τον κόσμο, πόσο μάλλον για την ψυχιατρική - ο καθηγητής Μοχάμεντ Αμπού Σάλε στην διάρκεια της διάλεξής του σχετικά με την ηθική της ψυχιατρικής, παρουσίασε πώς καταστροφικές μέθοδες όπως θεραπεία με ηλεκτροσόκ χωρίς αναισθησία είναι ευρέως διαδεδομένες στις ψυχιατρικές πρακτικές. Ο καθηγητής δεν το θεωρεί επιβεβλημένο να ερωτηθεί ο ασθενής πριν του δοθεί το ηλεκτροσόκ επειδή αυτοί που έχουν ονομαστεί ψυχικά ασθενείς δεν είναι ίσοι με τα άλλα ανθρώπινα όντα.

Στην χώρα όπου ο Περικλής όρισε την δημοκρατία και η οποία έχει γίνει παράδειγμα για τον πολιτισμένο κόσμο, ο Πρόεδρος του Παγκόσμιου Συνεδρίου της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας για την Πνευματική Υγεία, καθηγητής κος Χριστοδούλου, υποστηρίζει : "Ότι ο ψυχίατρος πρέπει να αποφασίσει αν ένα άτομο θα χάσει τα συνταγματικά του δικαιώματα και την ελευθερία του ή όχι."

Σε όλη την Ευρώπη σε όλο και περισσότερα παιδιά χορηγούνται ψυχιατρικά φάρμακα, πολλά εκ των οποίων αλλοιώνουν τον νου και την συμπεριφορά τους. Σε κάποιες χώρες η αύξηση είναι 1000% τα τελευταία 5-7 χρόνια. Αυτή η αύξηση απειλεί και την Ελλάδα.

Με βάση ποσοστά που παρουσιάζονται σε ψυχιατρικές μελέτες, θα μπορούσε να ειπωθεί για 8.000-9.000 παιδιά στην Ελλάδα ότι έχουν διανοητικές διαταραχές, για τις οποίες συνταγογραφούνται φάρμακα και ακόμα σχεδόν 50.000 παιδιά και έφηβοι είναι επίσης υποψήφιοι να μπουν σ’ αυτή την κατηγορία.

Οι διαδηλωτές μοίρασαν ενημερωτικά έντυπα καλώντας τους πολίτες στην έκθεση «Ψυχιατρική: Mια βιομηχανία Θανάτου» η οποία βρίσκεται στην «Τεχνόπολις», στο Γκάζι. Η έκθεση θα είναι ανοιχτή ως την Κυριακή το βράδυ.

Υπάρχουν διαθέσιμα έντυπα σχετικά με την Ψυχιατρική καθώς και ντοκιμαντέρ σχετικά με την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.




Η είσοδος είναι ελεύθερη.

Η ψυχιατρική είναι μια κατάχρηση αφ’ εαυτής

Η ψυχιατρική είναι μια κατάχρηση αφ’ εαυτής


Η κριτική ανάλυση της ιστορίας, της θεωρίας και της πρακτικής της ψυχιατρικής οδηγεί αβίαστα στις εξής διαπιστώσεις:

1. Η ψυχιατρική ως θεσμός (αποκλειστικά και μόνο κατασταλτικός) δεν εμπίπτει στις προβλέψεις ή τις ρυθμίσεις κανενός νόμου. Είναι η ίδια νόμος.
2. Η ψυχιατρική ως πρακτική (δήθεν «θεραπεία» με ακούσιο εγκλεισμό, σωματικά βασανιστήρια, ψυχο-φαρμακο-δηλητηρίαση, ηλεκτρο-κεραυνοβόληση και ψυχο-χειρουργική) ποτέ δεν ασκείται για χάρη κάποιου νόμου. Είναι μια ριζική και ολοκληρωτική άρνηση κάθε νόμου.
3. Η ψυχιατρική ως δεοντολογία δεν καθιερώνει κάποιους νέους νομικούς κανόνες. Θεσμοποιεί την παραβίαση κάθε κανόνα.
4. Ο ψυχιατρικός κατηγορούμενος και ο ψυχιατρικός κρατούμενος δεν είναι φορέας ή υποκείμενο δικαίου. Είναι η προσωποποίηση της απόλυτης άρνησης κάθε έννοιας δικαίου. Τυπικά και ουσιαστικά, είναι ένα Πράγμα που, από την άποψη του δικαίου εξισώνεται με ένα Τίποτα, μέσα στο οποίο προβάλλεται ανάγλυφα το Τίποτα του ίδιου του δικαίου.

Συνεπώς, το μόνο δυνατό συμπέρασμα από μια οποιαδήποτε κριτική θεώρηση της ψυχιατρικής είναι ότι δεν υπάρχει και δεν μπορεί να υπάρχει κάποια αόριστη και νεφελώδης «κακή» χρήση ή «κατάχρηση» της ψυχιατρικής η οποία «πρέπει» να περισταλεί. Γιατί η ψυχιατρική είναι μια κατάχρηση αφεαυτής.

Αυτό σημαίνει ότι η εξάλειψη του κινδύνου που εγκυμονεί για τα ατομικά δικαιώματα, τις πολιτικές ελευθερίες και τη βιολογική και κοινωνική αυτονομία των ανθρώπων η ψυχιατρική ως μια «κατάχρηση αφ' εαυτής», προϋποθέτει αναγκαία την άρση της δυνατότητας της απεριόριστης αυθαιρεσίας με την οποία είναι εξοπλισμένη η ψυχιατρική.

Εφόσον η παντοδυναμία της ψυχιατρικής στηρίζεται σχεδόν αποκλειστικά στη δυνατότητά της να αποφασίζει και να επιβάλλει τον ακούσιο εγκλεισμό σε κάθε ανθρώπινη ύπαρξη που εμπλέκεται στα αφανιστικά γρανάζια της, είναι προφανές ότι ο δρόμος για την αποδυνάμωση του εφιαλτικού θεσμού της ψυχιατρικής καταστολής περνάει υποχρεωτικά από την κατάργηση του «δικαιώματός» του να αποφασίζει και να επιβάλλει ακούσιο εγκλεισμό.

Στην κατεύθυνση της αποδυνάμωσης της ψυχιατρικής και της περιστολής των (πολλαπλώς καταστρεπτικών) δραστηριοτήτων της σημαντικό ουσιαστικό ρόλο παίζουν δράσεις όπως αυτές της «Επιτροπής Πολιτών για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα» που απομυθοποιούν την ψυχιατρική και την προβάλλουν ως αυτό που είναι: Μια βιομηχανία Θανάτου.

Ελπίζω και εύχομαι η προσπάθειά σας να στεφτεί με επιτυχία.

Θεσσαλονίκη 1 Σεπτεμβρίου 2009

Κλεάνθης Γρίβας
ψυχίατρος
διδάκτωρ ψυχιατρικής Α.Π.Θ.

Εκθεση Αποκάλυψη Ψυχιατρικής στην ΑΘΗΝΑ

ΕΚΘΕΣΗ – ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ
Ψ Υ Χ Ι Α Τ Ρ Ι Κ Η

Α Π Ο Κ Α Λ Υ Ψ Η Τ Ω Ρ Α!

Μέσα από σπάνιο ιστορικό υλικό και βίντεο με συνεντεύξεις από περισσότερους από 160 γιατρούς, δικηγόρους, εκπαιδευτικούς, επιζήσαντες και ειδικούς στον τομέα της ψυχικής υγείας, η έκθεση αποκαλύπτει την αλήθεια για τις απάτες δισεκατομμυρίων και τις επιβλαβείς πρακτικές που είναι διαδεδομένες στον τομέα της ψυχιατρικής.

• ΓΙΑΤΙ οι περισσότεροι παράλογοι μαζικοί φόνοι γίνονται από άτομα που είναι κάτω από ψυχιατρική αγωγή;

• ΠΟΙΕΣ είναι οι αληθινές παρενέργειες της συστηματικής χρήσης ψυχοφαρμάκων;

• ΠΟΙΟΙ προώθησαν το ρατσισμό και έστρεψαν ανθρώπους ενάντια σε συνανθρώπους τους;

• ΠΩΣ διαπράττονται τα εγκλήματα του ακούσιου εγκλεισμού σε κτηνώδη ψυχιατρικά άσυλα και οι απάνθρωπες επεμβάσεις στον εγκέφαλο και τα ηλεκτροσόκ;

• ΠΟΙΟΙ κρύβονται πίσω από τις μαζικές δολοφονίες στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και το Ολοκαύτωμα στο Β' παγκόσμιο πόλεμο;

• ΠΟΙΟΙ ελέγχουν τις μοίρες μας και ασκούν ύπουλα πολιτική επιρροή;

2-6 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2009, 10.00-22.00
ΤΕΧΝΟΠΟΛΙΣ - ΓΚΑΖΙ - (ΑΙΘΟΥΣΑ ΑΓΓΕΛΟΥ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΥ - Δ4)
ΕΓΚΑΙΝΙΑ - ΤΕΤΑΡΤΗ 2 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2009, 19.00

Ανακαλύψτε τις απαντήσεις και τα πραγματικά γεγονότα.

Επισκεφθείτε την Έκθεση

Η δημιουργία της κρίσης των ναρκωτικών

«Κλείσε τα μάτια σου και θα σου δώσω μια καραμέλα»

«Κλείστε τα μάτια σας και θα σας δώσω μια καραμέλα» είπε ένας δεκάχρονος σε δύο συμμαθητές του καθώς τους έδινε τα υπνωτικά χάπια και τα αντικαταθλιπτικά, που είχε κλέψει από την τσάντα της μητέρας του. Και οι τρεις κατέληξαν στο νοσοκομείο.

Ο Τζο Βέγκας στην ηλικία των 7, όταν η μητέρα του πρώτη του είχε δώσει ένα διεγερτικό χάπι, άρχισε να εθίζεται στην μεθαμφεταμίνη και να καταλήγει στην απόγνωση. «Τα διεγερτικά και το σπίντ είναι το ίδιο πράγμα είτε θέλουμε να το παραδεχθούμε είτε όχι,» είπε ο Τζο, στην ηλικία των 28 πλέον.

Τα παραπάνω είναι δύο κοινά σενάρια. Ενώ η ηρωίνη, η μορφίνη και η κοκαΐνη είναι συνώνυμα της εξάρτησης, λίγοι άνθρωποι γνωρίζουν ότι μέρος του προβλήματος με τα ναρκωτικά που αντιμετωπίζουμε σήμερα έχει να κάνει με ναρκωτικά που συνταγογραφούνται.

Σύμφωνα με την υπηρεσία καταπολέμησης των ναρκωτικών στις ΗΠΑ (DEA), η χρήση μεθυλοφαινιδάτης στην «αγορά των ναρκωτικών» έχει γίνει ένα τεράστιο πρόβλημα. Το διεγερτικό αυτό δίνεται με συνταγές σε παιδιά τα οποία έχουν υποτιθέμενες μαθησιακές διαταραχές. Πρωτοπαρουσιάστηκε στα αμερικάνικα σχολεία την δεκαετία του 1960 και το φάρμακο αυτό πλέον πωλείται στην μαύρη αγορά στην τιμή των 5 με 10 δολαρίων. Είναι επίσης γνωστό ως «βιταμίνη R», «R-ball» και σαν «κοκαΐνη του φτωχού» και καταναλώνεται σε μορφή σκόνης είτε από την μύτη είτε με ένεση. Σύμφωνα με μια μελέτη στην Καλιφόρνια, τα παιδιά, που παίρνουν το παραπάνω διεγερτικό με συνταγή, έχουν τρεις φορές περισσότερες πιθανότητες να συνεχίσουν με κοκαΐνη.

Η Δρ. Μαίρη Αν Μπλόκ συγγραφέας του βιβλίου Όχι Άλλη ADHD (Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας), αναφέρει ότι μεταξύ του 1992 και του 1996, η παραγωγή διεγερτικών για «ψυχιατρικούς» σκοπούς τριπλασιάστηκε ενώ η χρήση κοκαΐνης αυξήθηκε κατά 166%.

Σήμερα τα παιδιά συνήθως συνδυάζουν την χρήση διεγερτικών και ηρεμιστικών με άλλα ναρκωτικά συμπεριλαμβανομένης και της ηρωίνης. Ενώ η χρήση μαριχουάνας, κοκαΐνης και έκσταση προϋποθέτουν οι έφηβοι να έχουν «επαφές» με υπόκοσμο, κάθε παιδί που παίρνει διεγερτικά με συνταγή έχει τη δυνατότητα να γίνει ένας έμπορος.

Στην Ιαπωνία, τα διεγερτικά είναι επίσης τα ναρκωτικά που παρουσιάζουν τη μεγαλύτερη ζήτηση. Σχεδόν το 90% των διώξεων για ναρκωτικά αφορούν αμφεταμίνες και μεθαμφεταμίνες. Στην Ιρλανδία, η κατάχρηση ηρεμιστικών είναι το δεύτερο μεγαλύτερο πρόβλημα μετά το αλκοόλ. Και στην Βρετανία περίπου 1,2 εκ. άνθρωποι είναι εξαρτημένοι από ηρεμιστικά, γνωστά επίσης ως βενζοδιαζεπίνες.

Πως φτάσαμε όμως σε αυτόν την κουλτούρα των ναρκωτικών?

Από τον καναπέ στους δρόμους

Λίγοι άνθρωποι γνωρίζουν πώς οι ψυχίατροι ήταν και είναι η κινητήρια δύναμη πίσω από την εξαρτημένη από τα ναρκωτικά κοινωνία που ζούμε σήμερα.

Στην δεκαετία του 1960 οι ψυχίατροι έκαναν το LSD όχι μόνο αποδεκτό αλλά και μια «περιπέτεια» για τους χιλιάδες νέους και φοιτητές. Το LSD ανακαλύφθηκε το 1943 από έναν Ελβετό χημικό και οι ψυχίατροι το χρησιμοποίησαν για να προωθήσουν την ιδέα τους για βελτίωση της ζωής μέσω «ψυχαγωγικών», ψυχοτρόπων ναρκωτικών.

Το 1960, επίσης, Αμερικανοί ψυχίατροι συναντήθηκαν για να συζητήσουν τον ρόλο των ναρκωτικών το έτος 2000. Εκεί, ο Νάθαμ Κλάιν, ψυχίατρος με μεγάλη επιρροή, ο οποίος ήταν μέλος στο Εθνικό Ινστιτούτο Ψυχικής Υγείας των ΗΠΑ και στον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, δήλωσε,

«Κατ’ αρχάς, δεν έχω την αντίληψη ότι τα ψυχοφάρμακα είναι πιο αφύσικα απ’ ότι το διάβασμα, η μουσική, η τέχνη, η γιόγκα, ή είκοσι άλλα διαφορετικά πράγματα – αν το δείτε από ένα διευρυμένο σημείο άποψης».

Και όσον αφορά τους κινδύνους, που σχετίζονται με την χρήση τους, ο Κλάιν, υποστήριξε ότι αυτά είναι λιγότερο επιβλαβή από το διάβασμα ή το γράψιμο:

«Μακροπρόθεσμα, τι έχει δημιουργήσει το διάβασμα και το γράψιμο; Έχουν προκαλέσει πολέμους. Γιατί οι άνθρωποι σκοτώνονται, επειδή διαβάζουν διάφορα. Έτσι, θα έλεγα ότι μια συνήθεια, όπως η χρήση βιβλίων ή η εκπαίδευση έχουν δυνητικά πολύ περισσότερες καταστροφικές παρενέργειες».

Με υποστηρικτές σαν τον Κλάιν, η ψυχιατρική μπόρεσε σταδιακά να πετύχει μια ριζική μεταστροφή στις απόψεις σχετικά με την αξία, την χρήση και την θέση ψυχοτρόπων ουσιών στην κοινωνία. Όπως δήλωσε ένας ιατρικός συγγραφέας αυτά τα φάρμακα μας τοποθετούν στην απαρχή μιας κοινωνίας όπου θα επιλέγουμε την διάθεσή μας.

Το 1973, ο ψυχίατρος του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια, στο Λος Άντζελες, Λιούις Τζ. Γουέστ, έγραψε: «Σε λίγο καιρό μπορεί να ξεσπάσει μια διαμάχη ανάμεσα στους κλινικούς επιστήμονες για το αν η νοοτροπία, που απαγορεύει τη χρήση ψυχοφαρμάκων, είναι πια μια απαρχαιωμένη στα μάτια όλων άποψη, είτε αυτός είναι γιατρός είτε ασθενής.»

Το 1980 ο ειδικός σε θέματα ψυχοφαρμάκων ψυχίατρος στην Καλιφόρνια, Ρόναλντ Κ. Σίγκελ, έβγαλε το τρομερό συμπέρασμα ότι

το να παίρνει κανείς τέτοια φάρμακα είναι βασική ανθρώπινη «ανάγκη», μια «τέταρτη ορμή» της ίδιας φύσης, ίδια με το σεξ, την πείνα και την δίψα.

Λάβετε υπ’ όψιν επίσης ότι στο Κατανοητό εγχειρίδιο ψυχιατρικής υποστηρίζεται ότι «η κοκαΐνη δεν δημιουργεί σοβαρά προβλήματα εάν λαμβάνεται 2 με τρεις φορές την εβδομάδα».

Σύμφωνα με τον επικεφαλής της DEA στο Χάρτφορντ του Κονέκτικατ, η ψευδής άποψη ότι η κοκαΐνη δεν προκαλεί εθισμό οδήγησε σε δραματική αύξηση της χρήσης της κατά την δεκαετία του '80. Σήμερα, όλα τα ψυχοφάρμακα μπορεί εύκολα να τα αγοράσει κανείς στον δρόμο, συμπεριλαμβανομένου του LSD και των αμφεταμινών, βαρβιτουρικών, ηρεμιστικών, διεγερτικών και της μεθαδόνης.

Οι πιο επικίνδυνοι έμποροι επικίνδυνων ουσιών

Η φράση «φαρμακευτική αγωγή» μπορεί να ηχεί απαλή στα αυτιά μας, αν σκεφτούμε κάποιο σιρόπι για το βήχα, που παίρνουμε με την συνταγή κάποιου ευγενικού οικογενειακού γιατρού. Ωστόσο, οι φαρμακευτικές αγωγές των ψυχιάτρων αποτελούνται από ψυχοτρόπα φάρμακα, πολλά από τα οποία προκαλούν εθισμό και κατάχρηση.

Αντικαταθλιπτικά: Στις δεκαετίες του ’30 και ’40 οι αμφεταμίνες δε θεωρούνταν ότι προκαλούσαν εθισμό, παρά μόνο ότι ήταν ουσίες που σε «ανεβάζουν». Στην Ιστορία της Ψυχιατρικής αναφέρεται ότι «ανεπιθύμητες παρενέργειες –στις οποίες περιλαμβάνονται η ανορεξία, η αρρυθμία και η αύξηση της πίεσης και η ταχυπαλμία– εμπόδιζαν την ευρεία εξάπλωσή τους» εκείνη την εποχή. Αυτό, δεν σταμάτησε τους ψυχιάτρους της εποχής να συνεχίσουν να τις συνιστούν και μέχρι την δεκαετία του ’60 οι εθισμένοι χρήστες αποκαλούνταν πλέον «τα φρικιά του σπιντ».

Ηρεμιστικά – Βαρβιτουρικά: κατά την δεκαετία του 1950 εξαπλώθηκε η χρήση ηρεμιστικών και αντιψυχωτικών φαρμάκων, όπως η χλωροπρομαζίνη. Το αναφερόμενο ως «θαυματουργό φάρμακο» που «λιώνει το άγχος» μέσα σε οκτώ μήνες είχε συνταγογραφηθεί σε περίπου 2 εκατομμύρια άτομα.

Το 1951, ο Χένρι Λαμπορίτ, ένας Γάλλος γιατρός, περιέγραψε τις παρενέργειές του ως «αληθινή φαρμακευτική λοβοτομή». Μέχρι το 1968 το 7% των συνταγών από την Βρετανική Εθνική Υπηρεσία Υγείας ήταν συνταγές για βαρβιτουρικά, για 500.000 συστηματικούς χρήστες. Στις ΗΠΑ το 1974, οι ψυχίατροι έγραφαν 240.000.000 συνταγές ψυχοτρόπων φαρμάκων ετησίως για άτομα εκτός ψυχιατρικών ιδρυμάτων. Μέσα σε 4 χρόνια, το «Γραφείο για τα ναρκωτικά και τα επικίνδυνα φάρμακα» πρότεινε την περικοπή της χρήσης των βαρβιτουρικών, γιατί ήταν «πιο επικίνδυνα και από την ηρωίνη».

Ελάσσονα ηρεμιστικά: Η δεκαετία του ’60 έφερε το «μικρό βοηθό της Μητέρας» ή «φάρμακο της νοικοκυράς», τη βενζοδιαζεπίνη (έλασσον ηρεμιστικό). Μέχρι το 1977 είχαν δοθεί μόνο στις ΗΠΑ 82.175.000 συνταγές για τέτοια φάρμακα, συνολικής αξίας 360 εκατομμυρίων δολαρίων. Ο εθισμός στη βενζοδιαζεπίνη μπορεί να επέλθει μετά από 14 μέρες καθημερινής χρήσης. Γιατροί πιστοποιούν ότι οι εθισμένοι σε ηρεμιστικά αντιδρούν ακριβώς όπως οι χρήστες ναρκωτικών. Σύμφωνα με μια αναφορά στο Νιουσγουίκ,

«ζητούν επιτακτικά συνταγές, επισκέπτονται σειρά γιατρών για να μπορούν να παίρνουν καινούργιες, προσφεύγουν σε φίλους για να αυξάνουν τις προμήθειές τους. Όταν ξεμένουν υποφέρουν από τα τυπικά συμπτώματα στέρησης: άγχος, κατάθλιψη, εφίδρωση, κράμπες, ναυτία ακόμα και ψυχωτικές αντιδράσεις και καταληψία».

Η απεξάρτηση από τέτοια ψυχοφάρμακα είναι πολλές φορές πιο δύσκολη και μακροχρόνια απ’ ότι η απεξάρτηση από την ηρωίνη», αναφέρει ο Δρ. Κόνγουεϊ Χάντερ.

Μεταξύ του 1990 και του 1996, τα φάρμακα βενζοδιαζεπίνης προκάλεσαν 1.810 θανάτους στην Βρετανία, κάνοντάς τα πιο θανατηφόρα από την ηρωίνη, την κοκαΐνη και την μεθαδόνη που και οι τρεις αυτές ουσίες μαζί ευθύνονταν για συνολικά 1.623 θανάτους.

Τα νεότερα αντικαταθλιπτικά: τα νεότερης γενιάς αντικαταθλιπτικά, οι «επιλεκτικοί αναστολείς της επαναπρόσληψης της σεροτονίνης (SSRIs), έχουν προωθηθεί εκτεταμένα από τα τέλη της δεκαετίας του ’80. Με το να λέγεται ότι «θεραπεύουν» τα πάντα, από παχυσαρκία, ζήλια, τριχόπτωση, κατάθλιψη, προ-εμμηνορρυσιακό σύνδρομο (PMS) και κάπνισμα, μέχρι ημικρανίες, σεξουαλικές δυσλειτουργίες ακόμη και κτηνιατρικές «διαταραχές», εκατομμύρια άνθρωποι σήμερα προσπαθούν να «φτιαχτούν», να «κουλάρουν» και να είναι «χαλαροί» χρησιμοποιώντας αυτά τα φάρμακα.

Ο ψυχίατρος, Δρ. Γιόζεφ Γκλένμιουλεν, λέει ότι ένας σημαντικός αριθμός ανθρώπων μπορεί να έρθει αντιμέτωπος με προβλήματα, όπως κόπωση, μυϊκούς σπασμούς, σεξουαλικές δυσλειτουργίες και σύνδρομο στέρησης.

«Έχουμε πλέον αδιάσειστα στοιχεία για ένα μεγάλο φάσμα παρενεργειών, που προκαλούν αυτά τα φάρμακα στην λειτουργία του εγκεφάλου και είναι αυτά τα στοιχεία που πρέπει να μάθει ο κόσμος και οι γιατροί».

Η μεγάλη διαθεσιμότητα των φαρμάκων αυτών έχει προκαλέσει μία καινούργια γενιά ανθρώπων, που κάνουν κατάχρηση αυτών των ουσιών διαλέγοντας να τα παίρνουν σε ενέσιμη μορφή.

Το «έκσταση»: γνωστό ως MDMA, το «έκσταση» είναι ένα συνθετικό ναρκωτικό με διεγερτικά και ψυχεδελικά αποτελέσματα. Μερικοί Αμερικανοί και Ελβετοί ψυχίατροι έχουν χρησιμοποιήσει το MDMA για θεραπεία ασθενών τους. Κατασκευάζεται παράνομα στο Βέλγιο, την Γαλλία, την Γερμανία και την Ολλανδία, και χρησιμοποιείται συχνά στα «ρέιβ πάρτι», πάρτι όπου επικρατεί ο ξέφρενος ολονύκτιος χορός. Στις ΗΠΑ περίπου το 7% των φοιτητών έχουν δοκιμάσει MDMA, και εκατομμύρια νέων, στην κυριολεξία, το έχουν πάρει στη Βρετανία.




Ψέματα της Ψυχιατρικής: η απάτη της διάγνωσης

Οι ειδικοί συμφωνούν ότι η αύξηση της χρήσης παράνομων διεγερτικών σχετίζεται με την αύξηση των συνταγών για ADHD και «υπερκινητικότητα». Μεταξύ του 1990 και του 2000 οκταπλασιάστηκε η παραγωγή μεθυλοφαινιδάτης. Είναι πολύ εύκολο να υποκριθεί κανείς ότι πάσχει από τα συμπτώματα της ADHD με σκοπό να πάρει κάποια συνταγή.

«Απλώς και μόνο η ευρεία διαθεσιμότητα αυτών των φαρμάκων τα κάνει πειρασμό»

, αναφέρει ο Δρ. Τομ Κλάρκ από το ερευνητικό ίδρυμα Υγεία και Εξαρτήσεις. Οι Χερμπ Κάτσινς και Στιούαρτ A. Κίρκ, συγγραφείς του «Τρελαίνοντάς μας, το DSM: Η Ψυχιατρική βίβλος και η δημιουργία ψυχικών διαταραχών», βρήκαν ότι:

Παντού στα σχολεία της Αμερικής, τα παιδιά, που έχουν προβλήματα με τις εργασίες τους, τους συμμαθητές τους, τους δασκάλους τους ή τις οικογένειές τους στιγματίζονται ως ασθενείς από αυτούς που χρησιμοποιούν το DSM, και θεωρείται ότι πάσχουν από σύνδρομα με ονομασίες όπως, Διαταραχή Προκλητικής Εναντίωσης, Διαταραχή Διαγωγής, ή Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας. Τα παιδιά τοποθετούνται σε ειδικές τάξεις ή τα διώχνουν από το σχολείο, ή τους δίνουν ψυχοφάρμακα. Από τις φυλακές μέχρι και τα ιδρύματα κοινωνικής πρόνοιας για παιδιά, το DSM, διαμορφώνει αντιλήψεις για το πώς να λύνουμε τα προβλήματά και αποφασίζει για το ποιος στιγματίζεται ως διανοητικά ασθενής.

Το DSM είναι το Διαγνωστικό και Στατιστικό Εγχειρίδιο Ψυχικών Διαταραχών (DSM) της Αμερικάνικης Ψυχιατρικής Ένωσης . Το ευρωπαϊκό αντίστοιχό του είναι η Διεθνής Ταξινόμηση Νόσων (ICD) – κεφάλαιο ψυχικών διαταραχών. Ο Δρ. Σίντνεϊ Γουόκερ, νευρολόγος, ψυχίατρος και συγγραφέας του Μία δόση ψυχικής υγείας, αναφέρει ότι το DSM μας έχει οδηγήσει στην

«άσκοπη χορήγηση φαρμάκων σε εκατομμύρια Αμερικανούς, και όχι μόνο, οι οποίοι θα μπορούσαν να είχαν θεραπευτεί χωρίς την χρήση τοξικών και δυνητικά θανατηφόρων φαρμάκων».

Πως μας εξαπατούν ;

Εγκληματικές ενέργειες που εμφανίζονται ως "Ιατρική"
Η ικανότητα της ψυχιατρικής να πείθει κυβερνήσεις και άτομα ότι οι εγκληματικές τους ενέργειες είναι "ιατρική", είναι ένα ολόκληρο οικοδόμημα ψευδών "διαγνωστικών " κριτηρίων. Έχει συνεχιστεί επί δεκαετίες και, μέχρι τώρα, έχει φτάσει παράλογα ύψη.

Σε ανθρώπους με φυσιολογικά, καθημερινά προβλήματα στη ζωή γίνεται η διάγνωση από τους ψυχιάτρους ότι έχουν μια "πνευματική ασθένεια":

Ο πάσχων από ημικρανία έχει μια "διαταραχή πόνου". το παιδί που κάνει νευρικές κινήσεις ή είναι πολύ δραστήριο στο παιχνίδι είναι "υπερδραστήριο". το άτομο που σταματάει το κάπνισμα ή το να πίνει καφέ έχει μια "διαταραχή νικοτίνης" ή υποφέρει από "δηλητηρίαση καφεΐνης". Αν τραυλίζεις, είναι μια "ψυχική ασθένεια". Αν έχεις ένα χαμηλό βαθμό στα μαθηματικά, είναι μια "αναπτυξιακή διαταραχή αριθμητικής". Αν έχεις προβλήματα στο να συνθέτεις εκφραστικό γραπτό κείμενο ή έχεις φτωχική οργάνωση παραγράφων, αυτό δεν είναι, βάσει των ψυχιατρικών προτύπων, ένα πρόβλημα που θα έπρεπε να διορθώσει ο δάσκαλός σου, αλλά "αναπτυξιακή διαταραχή γραπτής έκφρασης".

Θυμάσαι που οδηγούσες τη μητέρα σου σε απόγνωση όταν προτιμούσες, σα νήπιο, να τρως μη θρεπτικές τροφές; Σύμφωνα με το "Διαγνωστικό Στατιστικό Εγχειρίδιο" της ψυχιατρικής (DSM IV) πιθανώς είχες μια "διαταραχή διατροφής". Ως έφηβος, διαφωνούσες με τους γονείς σου; Αν ναι, αυτό δεν ήταν πόνοι της ανάπτυξης ή προσπάθεια να διεκδικήσεις την ανεξαρτησία σου, αλλά "διαταραχή αντιδραστικής απείθειας". Αν η γιαγιά σου δε μπορεί να θυμηθεί πού είναι τα παπούτσια της και το αν πλήρωσε το λογαριασμό του ηλεκτρικού εκείνο το μήνα, υπάρχουν καθορισμένες ψυχιατρικές αιτίες για να τη μεταφέρεις σε μια ιδιωτική κλινική ή ψυχιατρικό νοσοκομείο. Προφανώς υποφέρει από άνοια.

Το παιχνίδι εδώ είναι απλό. Δεν είναι περισσότερο από μια απόπειρα συγκέντρωσης δουλειάς. Και ο κίνδυνος είναι ότι όταν σε "φυσιολογικούς" ανθρώπους γίνεται διάγνωση ότι είναι πνευματικά άρρωστοι και η φυσιολογική συμπεριφορά επανακαθορίζεται, οποιοσδήποτε μπορεί να προσβληθεί η μητέρα σου, ο πατέρας, η κόρη, ο γιος ή ο γείτονας.

Οι ψυχίατροι διεκδικούν τον τίτλο του "ιατρικού επαγγελματία", ώστε να προσδώσουν νομιμότητα στις διακηρύξεις τους. Αλλά αυτό είναι μια ακυριολεξία παρόμοια προς έναν αξιωματική της Ναζιστικής Γκεστάπο που ισχυριζόταν ότι ήταν ένας ραβί. Ενώ απαιτείται να λάβουν ένα ιατρικό δίπλωμα ως προϋπόθεση για να εισέλθουν στην ειδικότητα της ψυχιατρικής, έχουν, στην πραγματικότητα, προδώσει πικρά εκείνη την τιμημένη κληρονομιά και τον αρχαίο, εν τούτοις ακόμη έγκυρο, όρκο του Ιπποκράτη να "μη βλάψουν".

Αν άξιζαν το μισθό τους, θα ήταν ικανοί να κάνουν σωστή διάγνωση και να θεραπεύουν τις σωματικές αρρώστιες που εκδηλώνονται σαν πνευματική κατάπτωση.

Περαιτέρω, είναι καιρός που το ιατρικό επάγγελμα αποσύνδεσε τον εαυτό του από αυτή την αγυρτεία και αρνήθηκε να δώσει στην ψυχιατρική την εμπιστοσύνη που δανείστηκε από ένα ιατρικό πτυχίο το οποίο τότε δε χρησιμοποιεί. Αν οι γιατροί, αντί του να παραπέμπουν "προβληματισμένους" ανθρώπους στα ψυχιατρικά χέρια, χρησιμοποιούσαν τις διαγνωστικές τους ικανότητες, θα ανακάλυπταν τη βαθύτερη σωματική κατάσταση πίσω από την ονομαζόμενη παραφροσύνη, που συχνά είναι λίγο περισσότερο από την απελπισία γι' αυτό το άλυτο και επίμονο πρόβλημα. Αυτοί οι άνθρωποι τότε θα ακολουθούσαν μια ανθρωπιστική αγωγή και σε συμφωνία με τον όρκο του Ιπποκράτη.

Οικογενειακός γιατρός για πάνω από 17 χρόνια στην Καλιφόρνια, η Δρ. Megan Shields είπε,

"Οι γιατροί έχουν τη γνώση και την αρμοδιότητα να ανακαλύψουν τη βαθύτερη σωματική αιτία των συναισθηματικών και πνευματικών διαταραχών και να την αποκαταστήσουν χωρίς να προσφύγουν σε ψυχοτρόπα φάρμακα, ηλεκτροσόκ ή άλλες ψυχιατρικές πρακτικές".

Ένα Τυπικό Ιστορικό

Ένα 18χρονο κορίτσι παραπονέθηκε στο γιατρό της για λήθαργο και κατάθλιψη. Κουρελιαζόταν από αναποφασιστικότητα, αβεβαιότητα για το ποιο δρόμο καριέρας να ακολουθήσει. Ο γιατρός πρόχειρα είπε ότι ήταν "νεύρα" και το ίδιο πρόχειρα συνέστησε αντικαταθλιπτικά. Μέσα σε ώρες από τη λήψη των χυχοφαρμάκων, το κορίτσι άρχισε να παθαίνει σκοτοδίνες, δοκιμάζοντας περιόδους αναισθησίας.

Η φαρμακευτική αγωγή άλλαξε απλώς σε πιο ήπια ηρεμιστικά. Με αυτά, το κορίτσι έγινε ακόμα περισσότερο ληθαργικό και χωρίς ενδιαφέρον. Και πήρε βάρος. Σαν έφηβη, η "απόκτηση βάρους" δεν ταίριαζε στη δημοφιλή εικόνα των γυναικείων περιοδικών. Έγινε περισσότερο θλιμμένη.
Στάλθηκε σε έναν ψυχίατρο, ο οποίος διέγνωσε ότι υπέφερε από κατάθλιψη. Της χορήγησε χάπια μείωσης του βάρους για να καταπολεμήσει το πάχος που προξενήθηκε από τα ηρεμιστικά. Ο συνδυασμός των χαπιών του είδους των αμφεταμινών και των ηρεμιστικών την εκτόξευσαν σε μια κατάσταση σα "να βρίσκεται παντού", την οποία ο ψυχίατρος τότε διέγνωσε ως "μανιοκαταθλιπτική".

Μετά από πολλούς μήνες, είχε γίνει τόσο θλιμμένη ώστε δεν ήθελε να προσαρμοστεί κοινωνικά. Ο ψυχίατρος τότε τη διέγνωσε ως "παρανοϊκή". Και συνέστησε αγωγή με ηλεκτροσόκ. Μετά από 10 συνεδρίες απ' αυτό, δε μπορούσε να θυμηθεί τα ονόματα των συμμαθητριών της, δε μπορούσε πια να διαβάζει ή να γράφει κανονικά και φυτοζωούσε μπροστά από τη συσκευή της τηλεόρασης κάθε μέρα, αναρωτούμενη γιατί η ζωή είχε γίνει τόσο άσχημη.

Η απειλή του ακούσιου εγκλεισμού από τον ψυχίατρο της έδωσε τελικά την απάντηση: η ψυχιατρική. Ένας φίλος τη γνώρισε σε ένα μέλος της CCHR, το οποίο της συνέστησε να δει έναν αρμόδιο γιατρό. Τα τεστ έδειξαν ότι είχε έναν υπολειτουργούντα θυρεοειδή. Από τη στιγμή που ακολούθησε ιατρική θεραπεία, η 'κατάθλιψη" εξαφανίστηκε!:

Η ψυχιατρική την είχε βλάψει σωματικά και έχασε πέντε χρόνια από τη ζωή της. Μια κατάλληλη ιατρική εξέταση την έσωσε σε λιγότερο από μία ώρα.

Αυτή η ιστορία είχε ένα αίσιο τέλος. Υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδων που δεν είχαν. Και παρά την αναρμοδιότητα, κτηνωδία και κατάχρηση που απεικονίζει, είναι μόνο η κορυφή ενός πολύ βάρβαρου παγόβουνου.